Belki hala seviyorumdur, artık ne hissettiğimi bilmiyorum ama öyle olsa bile bunu göstermek içimden gelmiyor çünkü önceden gösterdiğimde beni her zaman pişman ettin.
Sürekli kavga etmek, sürekli tartışmak, sinir krizleri, senin tavırların sonucu ağlamam bütün bunlar sistematik olarak 1 yıla yakın devam etti ve bir yılın sonunda bir de bakmışım ki sana karşı hissedebildiğim tek şey zamanın verdiği bağlanmışlık ve gerginlik.
Seni hiçbir zaman gerçekten üzmek istememiştim, senin de kasıtlı olarak yaptığına inanmıyorum veya inanmak istemiyorum. Seni bilmiyorum ama ben çok yoruldum. Beni çok yordun. Belki ben de seni son zamanlarımıza doğru yordum ama içimde hiçbir şey kalmamıştı.
Sana anlatacak iki kelime lafım, yazacak iki satır cümlem, arayacak sebebim, gelecek bahanem hiç mi hiç kalmadı. Ben bu yazgıyı sinemde kabul ettim, seni ağlatan şey beni öldürdü. Yanılmanın yükü hiç inmiyor omuzlarımdan.
Umarım yaşadıklarımı yaşamazsın ama hissettiklerimi anlarsın. Sadece empati yapabilmeni diliyorum çünkü sen empatiden duygudan yoksun bir şeyi elde ettiğinde soğuyan tek derdi çükü olan şerefsizin tekisin
Senden bu zamana kadar nefret edememiştim ama hem aldatıp aldatmamış gibi rol yapman hem de kendini beni aldatmadığına inandırman beni nefrete boğdu iğrenç bir insansın midemi bulandırıyorsun seni düşündükçe kusuyorum
Yanımda manitam var ve ben hala eskiden deli gibi sevdiğim sevgilimi düşünüyorum Çıkarmıyorum aklımdan gel dese herşeyi silip giderim ama gururum şartlar vs yapamıyorum
Mayısta ayrıldığım Eski sevgilim trafik kazası geçirdi gece 3 de. Çok hızlı gelen bir araç çarpmış. Bedeni metrelerce savrulmuş. Kolu ve bacağı kopmuş fırlamış. Feci şekilde ölmüş.
Evet akıllı dalyarak fark ettin değil mi, her şey ayrı yazılır. Ben birleştirmişim de ne olmuş? Hiç bir sikim olmamış afedersiniz. Artık herşey birleşik yazılır. Saygılar, esenlikler.
Butona tikla ama public'te tiklama